Welkom bij Verenigingsgebouw Juliana – het hart van het Woold – waar ontmoeting, traditie en gezelligheid samenkomen. Ons monumentale gebouw uit 1928 biedt ruimte voor alles: van bruiloften en feesten tot vergaderingen en activiteiten van onze lokale verenigingen. Een plek waar het Woold al generaties lang samen viert en leeft.
Het laatste nieuws
van Facebook
Herinnering na 40 jaar bevrijding. J.Konings-Nijweide
Na een lange en angstige nacht met veel oorlogsgebulder waren wij bevrijd.
In de nacht van 29 op 30 maart 1945 kregen wij op onze boerderij inkwartiering van twee Duitse militairen en vier paarden.
De soldaten hebben oververmoeid in wat stro op de deel bij hun paarden geslapen. De andere morgen, Goede Vrijdag, komt een van de soldaten onze keuken binnen. Het blijkt een Poolse boer van over de vijftig jaar te zijn, die gedwongen was om in het Duitse leger te gaan. Hij liet ons een foto zien, waarop zijn vrouw en kinderen voor een grote boerderij stonden. Hij keek erop, schudde zijn hoofd en zei: “Ik zal dit allicht nooit meer zien, de boerderij ach……, maar mijn vrouw en kinderen….. verschrikkelijk!”
Hierop vroeg hij of wij geen zondag vierden. Bij hem in Polen was dat namelijk op Goede Vrijdag wel zo. Wij vertelden hem dat het hier ook Goede vrijdag was. Toen keek de Poolse boer door het keukenraam naar buiten en zag onze narcissen bloeien. Hij schudde zijn hoofd en sprak:
Schöne Osterklocken und……Krieg.
Daarop pakte hij een bijbeltje uit zijn zak en vroeg ons of hij mocht laten horen wat zij in Polen op deze dag altijd zongen.
Wij stemden toe. Het was voor ons een bekend gezang uit de bijbel, namelijk ‘Beveel gerust uw wegen’.
Eerst heeft hij het in het Duits gezongen, daarna wij in het Nederlands.
Dit was het moment waarin we geen zogenaamde vijanden waren, alleen maar bange en nietige mensen.
Toen kwam er een jonge Duitse soldaat van ongeveer 16 jaar met een pantserfaust onder zijn arm, vertellen dat ze verder moesten. Hierop gaf de Poolse soldaat mijn moeder de hand en sprak: “Gott mit dich, und mit mich”.
Daarop gingen ze met de paarden en een rammelende kar verder. Dat was er over van het Duitse leger. Ik heb me later vaak afgevraagd of deze Poolse boer de oorlog overleefd heeft.
Erg onrustig
De laatste oorlogsdag bij ons in de Wooldse boerderij was erg onrustig. Bange soldaten die naar melk, eieren en brood vroegen. Allemaal met de wapens in de hand. Velen trokken met pantserfausten het bos in en anderen groeven eenmansgaten. De toestand werd dreigend.
’s Middags tegen vieren kwam een soldaat, helemaal alleen, ons waarschuwen dat het front vlak bij was. We moesten van hem in een schuilkelder. Hij heeft zelf nog gekeken of onze schuilplaats goed was.
We hebben nog een ouderwetse kelder met dikke muren en een gewelf in onze boerderij Daar schuilden we altijd in. de soldaat knmikte en zei dat deze “ganz gut” was. Daarop ging hij weg. Dit was net als de Poolse boer, ook een soldaat die geen oorlog wilde, want onder zijn uniform verborg hij een menslievend hart. Na een lange en angstige nacht met veel oorlogsgeulder, waren wij in het Woold op de morgen van de 31e maart bevrijd!!
Dappere mensen
Net als overal in Nederland waren er van 1940-1945 ook in de buurtschappen van Winterswijk ongelooflijke dappere mensen die heel wat moeilijk en moedig werk voor de onderduikers, ondergrondse en geallieerde piloten hebben gedaan. Een dankwoord aan al deze onbekende mensen is wel op zijn plaats.
Het feit dat er Nederlanders waren die de Duitsers in 1940 met vreugde inhaalden, is met geen pen te beschrijven. Zij dachten waarschijnlijk in het Hitler-regime hun ideaal gevonden te hebben. Een ideaal, waarvan ze de onderdrukking en de verschrikkingen niet konden of wilden zien. Door hun toedoen heeft het na de bevrijding dan ook lang geduurd, voordat in de buurtschappen “de olde gemeudelijkheid in de naoberschoppe”, terug was.
Oorlogswetten
Dat er in Duitsland tijdens de oorlog ook goede en vredelievende mensen woonden, bewijst wel een voorval dat een paar dagen voor de bevrijding aan de Woold-Duitse grens gebeurde: Terwijl er veel Engelse vliegers overkwamen, zagen de bewoners van deze streek opeens een parachutist boven een bosje hangen. De man kwam uiteindelijk met een gebroken been, net nog op Duitse grond terecht.
Een Duitse soldaat die het zag wilde de Engelse vlieger meteen dood schieten. Waarop een Duitse boer aan kwam hollen en hem dat verbood. De soldaat wijzende op de oorlogswetten door te zeggen: “das darfst du nicht tun!” .
De boer heeft toen de Engelse piloot op een karretje gezet en mee naar huis genomen, waarna hij krijgsgevangene werd.
Voor een paar jaar terug heeft deze Engelse militair, vanuit Nieuw Zeeland zijn Duitse beschermboer weer opgezocht om hem te bedanken voor het behoud van zijn leven. de boer had het karretje nog bewaard als herinnering.
De Engelsman heeft er een foto van genomen en daarna hebben de boer en hij samen op de plaats waar hij in 1945 was neergekomen een boompje geplant. Dit was voor beide mannen een onvergetelijke dag. Een dag zonder wrok of haat.
J.Konings-Nijweide
Kotten 161
Aanstaande dinsdag 31 maart om 19.00uur de herdenking bij het monument aan de Holdersweg/Meerdinkweg. Wees welkom!
❓❓❓❓❓❓❓❓❓❓
🕺🏼💃🏼🕺🏼💃🏼 🥚 🪩